Maltlovers – Tasting Bar Leon #1 – Het Verslag

March 12, 2013 in MaltloverPost

Wat doet een mens op een maandagavond ? Recupereren van een zware aanvang van de werkweek? De was insteken en hopen dat die rode T-shirt niet alles roos gaat maken? Staren naar toogklap-op-TV in Extra Time? Maltlovers doen op maandagavond wat ze goed doen: Whisky proeven! En dankzij een gunstige speling van het lot dachten de mensen van Bar Leon (een van die prachtige drenkplaatsen in downtown the metropolis Borgerhout) daar net hetzelfde over. En dus stonden Maltlover PDG en Maltlover Boefie op 25/2 in het knusse bovenzaaltje van Bar Leon voor 26 enthousiaste proefkonijnen. Om een overstatement te gebruiken: een tasting barstte los!

Starten deden we meteen met een knallertje: Old Pulteney 21yo. Niet echt een beginnerswhisky, zal de kenner in u zeggen. Luister niet te veel naar die kenner. Lekker is lekker en dit is topspul. Perfect geschikt voor een beginner om wat tijd aan te spenderen. Een beetje zoals je met je eerste lief doet: rustig ontdekken wat dat nu eigenlijk allemaal kan inhouden, zoiets. Ideaal dus aan de start van deze tasting, zodat we wat basics konden overlopen: distillatieproces, hoe proeven,… Geen overbodige luxe, aangezien het degustatiepalmares van de deelnemers er voor vanavond nog redelijk maagdelijk uit zag. Veel liefhebbers, maar op 2 personen na allemaal first-time-tastingbijwoners. Holy smoke, Batman, we have our work cut out tonight! De kop is eraf met de Old Pulteney en hij vond meteen de weg naar het smaakhart van velen. Mooi complex, veel in te ontdekken en eentje om langzaam te laten smelten op je tong. Heerlijk gewoon.

Opvolger was de Longmorn 1996-2012 van Signatory. Een ander beestje, met heel wat minder credentials dan de opener. Op het eerste gezicht wat scherp en wat veel alcohol in de neus. Eentje die wat meer hard-to-get speelt en niet meteen al zijn charmes bovenhaalt. Als de eerste scherpte wegebt, ontdek je wel een mooi gemaakte Whisky. Geen minnares met complexen, maar een eerlijke partner waar je van op aan kan dat ze niet achter je rug haar charmes bij een ander tentoonspreidt. Niet het meisje dat iedereen op de fuif gezien heeft, maar eentje die wel iemand heel gelukkig gaat maken.

Nummer 3 was meteen wat straffer. We gaan nu naar twee cask strength Whiskies. Eerst de Auchentoshan Valinch; op een vorige tasting bewees deze al dat een goeie Whisky niet duur hoeft te zijn. Voor net iets boven de 40 euro haal je hiermee iets in huis dat overal en altijd zijn streng zal trekken. Goudeerlijke, rechtvoorderaapse nononsense Whisky voor een eerlijke prijs. Het soort waar ik persoonlijk erg van hou. In de neus meteen een explosie van kruiden. Je checkt even of je de bouquet garnie nog moet verwijderen, zoiets.

Daarnaast een andere cask strength, en eentje waar ik persoonlijk naar uitkeek: de Glendronach Cask Strength batch #1. Ik had hem al geproefd, maar was zeer benieuwd naar de reacties van deze groep. Dit is weer zo’n complexloze Whisky die zich niet schaamt om zijn eigenheid te tonen. Voluptueuze fruittonen, warmbloedige alcohol en schaamteloze sherryrijping. Alles waar Glendronach voor staat in een glas. Een ideale inleiding voor deze distilleerderij en meteen een hit bij de aanwezigen. Een mooie climax vlak voor de pauze; even tijd nemen om de papillen voor te bereiden op deel twee van de tasting, waar we de rokerige kant van Schotland gaan opzoeken.

Eerste stop is in Bowmore. Meerbepaald bij een 22yo van Liquid Sun. Dit is rokerigheid van het subtiele soort. Mooi verweven met alle andere tonen, nooit storend maar altijd pertinent aanwezig. Het soort gevoel dat je vroeger kreeg wanneer je als niet-roker binnenstapt in een ruimte waar iemand tevoren een goeie sigaar had opgestoken en de lucht nog een beetje zwanger is van die aroma’s. Het stoort niet zoals in een overvol doempcafé (nu helaas een uitgestorven biotoop), maar prikkelt je zintuigen op een onweerstaanbare manier. Heel subtiele, onder-de-radar-Whisky, die ik zeker nog eens opnieuw moet proeven als eerste van de avond.

De volgende is meer rook van het onverwachte soort. De Longrow Red is in de neus heel onverdacht: kruidigheid, lichte tinten van rood fruit (door de finish van 4 jaar op Cabernet Sauvignon-vaten). Een aangenaam, makkelijk drinkbare dram, denk je dan. En dan proef je. De turf spat er meteen af en takes you by surprise. Waar de Bowmore te vergelijken was met een zachte zweem van sigarenrook, is deze meer een klapsigaar. Als je mond die eerste smaakbom verwerkt heeft, merk je echter dat er nog heel wat meer te ontdekken valt aan deze Longrow. De klapsigaar blijkt naast die initiële verrassing ook nog een heel palet smaken te verstoppen. Twee keer aangenaam verrast voor de prijs van één: meer moet dat niet zijn.

Afsluiten doen we met de Lagavulin 12yo, cask strength 2012. Een van die Whisky’s waarvan je op voorhand weet: hier sluit je de avond mee af, want je kan er niet echt iets na serveren. Zo veel power, zowel qua alcohol, turf, rokerigheid, medicinale toetsen in zo’n klein glaasje. Voorwaar geen simpele dram. Om terug naar de beeldspraak van in het begin te keren: dit is tough love, waar je heel wat moeite in moet steken. Maar waar je ook evenredig veel fun voor terugkrijgt: liefde op het eerste gezicht wat mij betreft, en degene die ik na deze speeddate met 7 mee naar huis wil pakken…

 

In de obligate top 3 komt de Glendronach er uit als beste van de avond voor de groep, op de voet gevolgd door de Longrow en de Auchentoshan. Alle drie stevige smaken, alle drie robuuste Whisky’s die zich niet verstoppen. Goeie keuze van die 26 nieuwe vrienden in Bar Leon. Ook zij mogen vanaf 25/2/2013 de titel Maltlover dragen. Be proud, nieuwe vrienden, en doe de titel eer aan!

 

Maltlovers danken Bar Leon voor de uitnodiging om aan hun stamgasten van de geneugten van de Whisky kond te doen. Hopelijk tot een volgende keer…

Fotos en sfeerbeelden: klik

 

Leave a Reply